Een zonnige herfstdag

De bomen zijn getooid in warme kleuren en stralen vandaag nog meer dan anders. Ik maak een korte wandeling in de dreef en langs de Vesder. Ik geniet van zoveel moois. Ik kom enkele buren tegen, Aslad en zijn dochterje Eva. Als ik verder wandel hoor ik haar vrolijk stemmetje klinken. Blij dat ze met papa kan spelen. Ik wandel verder en passeer Luce, ik zeg ‘bonjour’ met een stralende glimlach en denk ‘wat ziet ze er triest uit’. Ze stapt stevig door en maakt geen tijd voor een korte babbel. Ik neem wat foto’s en geniet. Om de hoek staat een paard in de weide. Ik was altijd bang van paarden. Nu probeer ik contact te maken en het paard komt onverwacht in beweging. Ze stapt naar me toe, ik ben ontroerd. Ze heeft interesse in me, denk ik. Ze steekt haar hoofd boven de afsluiting in mijn richting en moedig steek ik mijn hand uit om haar te strelen. En dan hapt ze, ik schrik. Mogelijk was mijn beweging niet zo verstandig en wie weet is zij bang van vreemde mensen. Ik wandel verder en daar komt Sabine afgewandeld met baby Maxime in de koets. Ze hoopt dat hij in slaap valt. Even later ben ik thuis en ik zie de hele familie samen in de dreef. Wat een mooi beeld. Ik wandel nog even tot achteraan in onze tuin. Ik zie de Amerikaanse eik in zijn bruinrode kleed en begroet nog enkele paddestoelen in blauwgrijs en oranjebruin. Ik voel mij een gezegende vrouw en ben dankbaar voor mijn leven. 

 

Site by Antroad